Na stronie Ministerstwa Środowiska, w dziale Łowiectwo/Publikacje:
http://www.mos.gov.pl/artykul/2247_publikacje/310_publikacje.html
umieszczono streszczenie i pełną treść pracy "Strategia ochrony i gospodarowania populacją łosia w Polsce", wykonanej przez zespół pod kier. prof. Ratkiewicza z Uniwersytetu w Białymstoku. Link bezpośredni do dokumentu:
http://www.mos.gov.pl/g2/big/2011_12/444005e17f779c0cabb12bfe3296fcc3.pdf
Strategia uznaje, że moratorium na odstrzały łosia spełniło swoją rolę. Względem dalszego traktowania łosia, zespół autorski nie uzgodnił consensusu i przedstawił dwa warianty: wg jednego z nich, łoś powinien na 3-5 lat zostać objęty częściową ochroną gatunkową, z założeniem że w trybie przepisów o odstępstwach od zakazów obowiązujących dla gatunków chronionych, redukcja liczebności populacji łosia byłaby możliwa w ograniczonej liczbie nadleśnictw (maksymalnie 16 w Polsce), w obrębie rdLP: Białystok (np. 7 nadleśnictw), Lublin (np. 3 nadleśnictwa), Warszawa (np. 3 nadleśnictwa) i Olsztyn (np. 3 nadleśnictwa), w których zagęszczenie łosia jest większe niż 5 os./1000 ha powierzchni leśnej i bagiennej oraz gdzie udokumentowano wysoki poziom istotnych szkód od łosia w lasach. Drugi wariant zaklada dopuszczenie odstrzałów losia w ramach gospodarki łowieckiej, ale wyłącznie na terenie 4 rdLP (Białystok, Olsztyn, Warszawa i Lublin), tylko w podobnie wyselekcjonowanych, konkretnych nadleśnictwach.
Na stronie
http://gatunki.sggw.pl/
od sierpnia b.r. znajduje się projekt Strategii zarządzania populacją kormorana w Polsce (I wersja), opracowany w ramach projektu "Krajowe strategie gospodarowania wybranymi gatunkami chronionymi lub konfliktowymi", wdrażanego przez SGGW.
Link bezpośredni do dokumentu:
http://www.smz.waw.pl/files-gatunki/kormoran_strategia_draft_25_08_2011.pdf
Projekt zakłada możliwość stosowania derogacji od ochrony gatunkowej wg obowiązujących przepisów, z odstrzałem i niszczeniem lęgów włącznie, jednak tylko w miejscach najbardziej narażonych.
Morze i zalewy przymorskie miałyby być wyłączone z dzialan przeciwko kormoranom, za wyjątkiem działao lokalnych w małej skali powodowanych szczególnymi powodami.
Na stawach uzyskanie drogacji byłoby stosunkowo łatwe - np. derogacja udzielana na 5 lat, w decycji o wyznaczeniu obrębu hodowlanego, przez marszałka województwa w uzgodnieniu z RDOŚ.
Jeziora i rzeki o charakterze nizinnym byłyby traktowane "przejściowo" - żeby uzyskać zgodę na płoszenie kormoranów (także przez odstrzał) musi być wskazane niebezpieczeostwo wystąpienia znaczącej szkody (sama obecnośd kormoranów i fakt, ze jedzą ryby to zbyt słaba przesłanka, ale już np. złe warunki tlenowe w jeziorach sielawowych, prowadzenie zarybieo węgorzem - tak) oraz wskazanie miejsc w promieniu do 40 km, które są przez kormorany zasiedlone, i na których ptaki te nie będą płoszone. Z zasady nie powinny byd wydawane pozwolenia na płoszenie w tych miejscach, które sąsiadują z obiektami hodowlanymi oraz na rzekach, które przepływają w sąsiedztwie zbiorników oligotroficznych. Również objęcie jeziora ochroną w ramach ptasiego obszaru Natura 2000 jest ważną przesłanką przeciwko wydawaniu pozwoleo na płoszenie. Nie powinny być wydawane zgody w okresie lęgowym, jeżeli w sąsiedztwie obiektu znajduje się kolonia lęgowa. Odpowiednie władze ochrony przyrody powinny inicjowad programy wypłaszania kormoranów z 56 noclegowisk położonych nad zbiornikami oligotroficznymi, szczególnie objętymi ochroną rezerwatową oraz zapobiegania powstawaniu w takich miejscach kolonii lęgowych. Cieki o charakterze górskim powinny byd objęte zasadami analogicznymi dla stawów hodowlanych, z tym, że muszą być wskazane miejsca bez płoszenia kormoranów i badany skład pokarmu zabijanych kormoranów.
Jak dotąd, na stronie http://gatunki.sggw.pl/
nie znalazły się projekty strategii dla innych gatunków objętych projektem SGGW - rysia, niedźwiedzia, wilka, wydry i żurawia - mimo że już pod koniec listopada zorganizowano seminarium podsumowujące i zamykające projekt, na którym projekty tych strategii były przedstawiane. Projekt strategii dla wilka ma przewidywać przywrócenie mu status gatunku łownego. Wg Autora strategii wówczas środowisko myśliwych troszczyłoby się o ten gatunek, co zapobiegałoby jego kłusowaniu.
