Klub Przyrodników

Położenie: 1 km na południowy wschód od miejscowości Dachów (gm. Bobrowice)
Dane ewidencyjne: Nadl. Krzystkowice, obręb 4, wydz.: 4x, 5x, 10x, 11x, 12x, 22x, 23x, 37x, 38x, 54x
Proponowana powierzchnia: 223,34 ha
Kluczowe przedmioty ochrony, siedliska i gatunki: 91D0 (50%), 91E0 (10%)

Obiekt o interesującej historii, który był rezerwatem już przed wojną. Później, w wyniku budowy Kanału Dychowskiego doprowadzającego wodę do elektrowni Dychów, został odwodniony, a po wojnie ostatecznie zdegradowany w wyniku rozległego pożaru.
Proponowany rezerwat obejmuje fragment pradoliny Bobru z rozległą misą torfowiska, z zaawansowanym procesem murszenia torfów, ale także widocznymi przejawami renaturyzacji. Porasta go kilkudziesięcioletni drzewostan z dominacją sosny, osiki i brzozy. W runie zachowały się elementy nawiązujące do borów bagiennych, głównie kilka gatunków torfowców. W ostatnich latach drzewostan został silnie uszkodzony podczas huraganu, natomiast powstałe zwałowisko drzew zostało wyłączone z działań gospodarczych jako ekosystem referencyjny, dzięki czemu stanowi obecnie cenny obiekt dla nauki, gdzie można obserwować spontaniczne procesy ekologiczne na dużym terenie po serii wielkopowierzchniowych katastrof.

Położenie: 3 km na południowy wschód od Trzemeszna Lubuskiego (gm. Sulęcin)
Dane ewidencyjne: Nadl. Sulęcin, obręb 1, wydz.: 183n, o, 221j, 222a, b, c, d, f, g, h, i, j, k, 223a, b, c, d, f, g, h, i, 224a, b, i, 261a-01, a-99, 1b, c, d, f, g, h, i, 262a, b, c, d, g, 297c, d, f, h, i, j, gm. Sulęcin, obręb Wielowieś, dz.: 411 (część)
Proponowana powierzchnia: 179,48 ha
Kluczowe przedmioty ochrony, siedliska i gatunki: 3150 (15%), 91E0 (5%), 9110 (40%), 9130 (30%)

Proponowany rezerwat obejmuje zbocza wzgórza Gorajec, sąsiadującego z najwyższą kulminacją Ziemi Lubuskiej - Bukowcem, oraz jezioro Buszenko. Zaproponowany do ochrony przez prof. Stanisława Króla w końcu ubiegłego wieku (Król 1995), a planowany od roku 2001, kiedy na zlecenie ówczesnego Wojewody Lubuskiego opracowano dokumentację projektową (Jermaczek i in. 2001). Ostatecznie, w wyniku negatywnej opinii Nadleśnictwa Sulęcin oraz komendy Poligonu Wędrzyn, rezerwatu nie utworzono, choć ciągle posiada on większość swoich wysokich walorów przyrodniczych.
Granice rezerwatu obejmują dobrze zachowany kompleks siedlisk chronionych składający się z jeziora Buszenko oraz otaczających go buczyn, ekosystemów źródliskowych i torfowisk przejściowych. Wyjątkowo zróżnicowana rzeźba terenu cechuje się bardzo stromymi spadkami - różnica wysokości między najwyższym punktem rezerwatu, a dnem jez. Buszenko przekracza 100 m. Jezioro Buszenko o pow. 27,9 ha i głębokości maksymalnej 20 m jest jeziorem eutroficznym, jednak o niewielkiej trofii, wąskim pasie szuwarów i stromych brzegach. Występuje w nim autochtoniczna populacja sielawy Coregonus albula. Otaczające jezioro buczyny mają zróżnicowany charakter, od kwaśnych po żyzne. Ich wiek miejscami przekracza 150 lat. W kilku zagłębieniach zalegają głębokie na ponad 6 m pokłady torfu porośnięte przez roślinność mszarną o charakterze przejściowotorfowiskowym z brzozą omszoną Betula pubescens i turzycą bagienną Carex limosa.
W liczącej ponad 50 gatunków, bardzo zróżnicowanej awifaunie charakterystyczne są: gniazdujący tu w liczbie kilkunastu par siniak Columba oenas oraz muchołówka mała Ficedula parva.

Położenie: 3 km na zachód od Broniszowa (gm. Kożuchów), między Broniszowem a Urzutami
Dane ewidencyjne: Nadl. Nowa Sól, obręb 3, wydz.: 166c
Proponowana powierzchnia: 9,33 ha
Kluczowe przedmioty ochrony, siedliska i gatunki: brekinia Sorbus torminalis

Jedno z największych w województwie lubuskim skupisk jarzębu brekinii Sorbus torminalis - drzewa objętego ścisłą ochroną gatunkową. Stwierdzono tutaj, liczną jak na warunki polskie, populację 20 starych drzew o obwodach od 54 do 178 cm (Maciantowicz 2017), które odznaczają się dobrą żywotnością, regularnie kwitną oraz owocują i tworzą liczne młode pokolenie pod okapem koron i w dalszych odległościach od drzew, w wyniku rozsiewania nasion przez zwierzęta. Niestety samosiewy są silnie zgryzane przez sarny i dla ich zachowania konieczne byłoby podjęcie działań czynnej ochrony. Występuje tu również wawrzynek wilczełyko Daphne mezereum.

Położenie: na lewym brzegu Odry, na południe i południowy wschód od Radnicy (gm. Krosno Odrz.)
Dane ewidencyjne: Nadl. Zielona Góra, obręb 1, wydz.: 342a, b, c, d, f, g, 343a, b, c, d, f, g, 344a, b, c, d, f, g, h, i, j, 346a, b, c, d, f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, 347a, b, c, d, f, g, h, i, j, k, l, m, 348a, b, c, d, f, g, h, i, j, k, l, m, n, p, r, s, 349a, b, c, d, gm. Dąbie, obręb Szczawno, dz.: 184, 185, 794, 795, 807/2, 807/3, 807/4, 826, gm. Krosno Odrzańskie, obręb Gostchorze, dz.: 375, 376, 377, 378, 378/1, 379/1, 379/2, 380, 381/2, 382, 385, 386/1, 387, 400/2, 404/1, 405/2, 405/3, 406/1, 407/1, 409/1, 410/1, 419, 420, 438, 439, 480/18, 480/21, 480/22, gm. Krosno Odrzańskie, obręb Radnica, dz.: 695, 709, 712/2, 721, 725/2, 730, 734/1, 744/1, 745, 747/2, 753, 754/2, 754/3, 755, 765/2, 776, 781/1, 784, 800/2, 812/1, 812/2, 813, 814, 815/1, 815/2, 816, 821/1, 824, 825, 826, 827, 828, 829, 830, 879, 971 (część)
Proponowana powierzchnia: 739,98 ha
Kluczowe przedmioty ochrony, siedliska i gatunki: 3150 (10%), 6440 (10%), 91F0 (30%), 91E0 (20%), siedliska ptaków

Rozległy kompleks terenów zalewowych, łęgów i starorzeczy na lewym brzegu Odry, na południe i południowy wschód od Radnicy. W zachodniej części dominują szuwary mozgi Phalaris arundinacea i wysokich turzyc, oraz łąki selernicowe z niewielkimi obniżeniami i pozostałościami starorzeczy. Do niedawna były one regularnie koszone, stanowiąc siedlisko dla siewek i innych związanych z podmokłymi łąkami gatunków ptaków. Zarzucenie regularnego użytkowania kośnego prowadzi do procesów sukcesji roślinności w kierunku zarośli, a potem lasów. W centralnej części znajduje się rozległe starorzecze łączące się z rzeką z masowo występującą kotewką Trapa natans. W części wschodniej dominują łęgi wiązowe i wierzbowo?topolowe, ze specyficznym udziałem skrzypu zimowego Equisetum hyemale w runie. W łęgach występuje topola czarna Populus nigra.
Ostoja ptaków wodnych i błotnych, do niedawna gniazdowało tu kilka gatunków siewek, obecnie tylko kszyk Gallinago gallinago i czajka Vanellus vanellus. Inne rzadkie gatunki to derkacz Crex crex, kropiatka Porzana porzana, kania ruda Milvus milvus, kania czarna Milvus migrans, zimorodek Alcedo atthis, świerszczak Locustella naevia, strumieniówka Locustella fluviatilis, dzięcioł średni Dendrocopos medius i wiele innych. Ważne miejsce dla ptaków wodnych i błotnych w okresie migracji, szczególnie wiosennej.
Istotny element ochrony sieci obszarów Natura 2000, szczególnie OSO Dolina Środkowej Odry.

Położenie: 2 km na północ od Łęknicy
Dane ewidencyjne: Gm. Łęknica, obręb 1, dz.: 484 (część), 485 (część), 494 (część), 496 (część)
Proponowana powierzchnia: 92,47 ha
Kluczowe przedmioty ochrony, siedliska i gatunki: 9110 (50%), 9170 (20%), 91E0 (10%)

Proponowany rezerwat stanowi fragment Parku Mużakowskiego - obiektu wpisanego w 2004 roku na światową listę UNESCO. Obejmuje grunty Skarbu Państwa w zarządzie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Od końca lat 80. XX wieku prowadzone są tu prace rewitalizacyjne, polegające na odtwarzaniu polan i osi widokowych, jednak w wielu miejscach, szczególnie w północnej części znajdują się fragmenty cennych starodrzewi bukowych i dębowych. Na szczególną uwagę zasługują porastające skarpy doliny Nysy Łużyckiej grądy Galio sylvatici-Carpinetum oraz fragmenty kwaśnych i żyznych buczyn z licznymi pomnikowymi okazami drzew. Ostoja siniaka Columba oenas (kilkanaście par) i kilku gatunków dzięciołów (Jeleń 2010).
Ochrona rezerwatowa nie koliduje z istniejącą ochroną w formie rezerwatu kulturowego, wprowadzając jednak wymogi i ograniczenia wynikające z potrzeb ochrony przyrody oraz strefowanie form udostępnienia obiektu dla potrzeb turystyki i rekreacji.

Położenie: 3 km na południe od Lipek Wielkich
Dane ewidencyjne: Nadl. Międzychód, obręb 1, wydz.: 139d, f, 140a, b, 141a, b, c, d, 147a, b, 148a, b, c, d, f, g, 149a, b, c, d, 150a, b, 151a, b, 210a, b, c, d, f, 211a, b, c, d, 212a, b, c, d, f, 213a
Proponowana powierzchnia: 192,47 ha
Kluczowe przedmioty ochrony, siedliska i gatunki: 91T0 (80%)

Część jednego z 5 obszarów wchodzących w skład obszaru Natura 2000 Bory Chrobotkowe Puszczy Noteckiej, skupiająca lasy w stosunkowo starszych klasach wieku. Obszar leży na luźnych piaskach, na których wytworzyły się ubogie gleby porośnięte przez suche bory sosnowe. Obiekt stanowi mozaikę dwóch postaci suchych borów - boru chrobotkowego Cladonio-Pinetum i suboceanicznego boru świeżego Leucobryo-Pinetum. Bór chrbotkowy reprezentowany jest przez kilka postaci, od najsuchszej, z dominacją w runie chrobotków z podrodzaju Cladina (C. arbuiscula, C. rangiferina), nadających charakterystyczny siwy odcień dnu lasu, po żyźniejszą, z całym zestawem taksonów chrobotków Cladonia sp. div., o plechach zielonych lub oliwkowych, w tym C. gracilis, C. furcata i innych, a także z wyraźnym udziałem mchów. Warstwa zielna jest bardzo słabo rozwinięta.
Sposród rzadszych porostów występują tu między innymi: chrobotek leśny Cladonia arbuscula, chrobotek łagodny Cladonia mitis, chrobotek najeżony Cladonia portentosa, chrobotek reniferowy Cladonia rangiferina, chrobotek smukły Cladonia ciliata, płucnica darenkowa Cetraria muricata, płucnica islandzka Cetraria islandica, płucnica kolczasta Cetraria aculeata.
Utworzenie obiektu jest istotne z uwagi na potrzebę dywersyfikacji sposobów ochrony suchych borów oraz ochronę zachowawczą borów w starszych klasach wieku, słabo reprezentowanych w zbiorze rezerwatów województwa.